Καρδίτσα: Γεφύρι Καμάρα, καταρράκτες και πώς να επιζήσετε από την ομορφιά τους

Μία από τις πιο ιδιαίτερες εμπειρίες που ζω κάθε φορά που ανεβαίνω για πεζοπορία, δεν είναι μόνο το ίδιο το μονοπάτι , είναι οι άνθρωποι. Εκείνοι που ζουν στον τόπο που ετοιμάζομαι να περπατήσω. Αυτοί που μένουν στο χωριό απ’ όπου ξεκινά η διαδρομή ή σε κάποιο γειτονικό.

Όταν, λοιπόν, ανοίγω διακριτικά μια κουβέντα και τους ρωτάω για το μονοπάτι, συμβαίνει κάτι όμορφο: στα μάτια τους και κυρίως στον τόνο της φωνής τους εμφανίζεται μια έντονη ζωντάνια. Μιλούν για τη διαδρομή, για τον τόπο τους, για την ιστορία τους, με πάθος και συναίσθημα. Και κάπου εκεί συνειδητοποιώ πως αυτό που κάνουν είναι, με έναν τρόπο, τέχνη.
Γιατί τέχνη; Γιατί απλά μεταδίδουν συναίσθημα. Και αυτό, αν μη τι άλλο, σε αγγίζει. (όπως έλεγε και ο Τολστόι για το τι εστί τέχνη)

Η συνέχεια, βέβαια, δεν πήγε πίσω.

Στο σημείο που άφησα το αυτοκίνητο υπήρχε μια ταμπέλα προς «Καμάρα» (αναφέρεται στο γεφύρι). Δεν την ακολούθησα ( όχι από επαναστατική διάθεση), αλλά γιατί οδηγούσε από δασικό δρόμο. Εμπιστεύτηκα τις οδηγίες που είχα πάρει και μπήκα στο μονοπάτι.

Στο μονοπάτι προς το γεφύρι Καμάρα

Η αρχή έχει μια μικρή ανηφόρα, αλλά γρήγορα βρίσκεσαι μέσα σε ένα πυκνό ελατοδάσος. Από εκεί και πέρα, η διαδρομή γίνεται ήπια και απολαυστική. Το μονοπάτι είναι καθαρό, σχεδόν χωρίς πέτρες, και περνά ανάμεσα από έλατα, με ανοίγματα που σου χαρίζουν θέα στα απέναντι βουνά.

Και τότε έρχεται η στιγμή που η εμπειρία αλλάζει επίπεδο.

Ακούς έναν δυνατό, επιβλητικό ήχο νερού , έναν καταρράκτη να σκάει με δύναμη πάνω σε βράχια ,  αλλά δεν βλέπεις τίποτα. Τα έλατα μπροστά σου λειτουργούν σαν τεράστιες, φυσικές κουρτίνες. Στέκεσαι, περιμένεις σχεδόν να ανοίξουν… και όταν τελικά το τοπίο αποκαλύπτεται, το θέαμα σε αποζημιώνει πλήρως.

Νερό που κυλά ανάμεσα σε άγρια βράχια και από πάνω το μικρό αλλά εντυπωσιακό γεφύρι Καμάρα. 

Το σημείο είναι, αδιαπραγμάτευτα, εντυπωσιακό. Οι φωτογραφίες που έβγαλα παίρνουν τον λόγο, αν και καμία κάμερα δεν μπορεί να αποτυπώσει ακριβώς αυτό που νιώθεις εκεί.

Το μονπάτι συνεχίζει και μπορείτε να πάτε περιπου 200 μέτρα πιο κάτω στο εντυπωσιακό λιβάδι Σταλοτσιάκου 1400μ

Χρήσιμες Πληροφορίες (ή αλλιώς: Τα Πρακτικά)

Πώς θα φτάσετε (χωρίς να χαθείτε): Ανεβαίνετε προς Λίμνη Πλαστήρα, με κατεύθυνση Κερασιά και Ανθοχώρι. Λίγο πριν μπείτε στην Κερασιά, ακολουθείτε τον δρόμο προς τις κατασκηνώσεις. Στη συνέχεια, ο δρόμος θα σας βγάλει σε έναν βατό χωματόδρομο.

Τι ΠΡΕΠΕΙ να προσέξετε (Σημαντικό!):

• Πού πήγαν τα κάγκελα; Στο εντυπωσιακό γεφύρι, δυστυχώς, δεν υπάρχουν πια ξύλινα κάγκελα (μάλλον κάποτε υπήρχαν, εκτός οτάν πάτε τα έχουν βάλει. Οπότε ενημερώστε με...). Επομένως, θέλει τεράστια προσοχή. Σε πολλά σημεία καραδοκεί γκρεμός. Αν έχετε μαζί σας παιδιά.....κρατήστε τα από το χέρι.
•  
• Το σύνδρομο του φωτογράφου-"moonwalk": Στη φύση τείνουμε να λειτουργούμε παρορμητικά, μαγεμένοι από το πρωτόγνωρο θέαμα. Όταν, λοιπόν, προσπαθήσετε να βγάλετε εκείνη την "τέλεια" φωτογραφία κάνοντας βήματα προς τα πίσω για να πιάσετε όλο το κάδρο... ελέγξτε τι υπάρχει πίσω σας! ...ο γκρεμός δεν αστειεύεται.

Ας μην ξεχνάμε: Δεν είναι η φύση που προκαλεί τα ατυχήματα.... αλλά οι λανθασμένες αποφάσεις (και η δίψα για το τέλειο κλικ)!

Καλές – και ασφαλείς – διαδρομές σε όλους!