Καταρράκτες Παλαιοκαρυάς: Tο μονοπάτι πεζοπορίας και η "οπτική" ζημιά που παραλίγο να προκαλέσω.

Οι καταρράκτες της Παλαιοκαρυάς είναι μάλλον η "Ακρόπολη" των social media όταν μιλάμε για ορεινή φύση. Αναρωτιέμαι ειλικρινά αν φιγουράρουν μόνιμα στην πρώτη πεντάδα των ελληνικών hashtags. Το μέρος αποτελεί το απόλυτο hot-spot για influencers, κυρίως γιατί η "δημιουργία οπτικού περιεχομένου" εδώ δεν απαιτεί ούτε ακαδημαϊκές σπουδές στις Τέχνες, ούτε καν βασικές γνώσεις φωτογραφίας. Το μόνο που χρειάζεται είναι να σηκώσεις το κινητό (και να μη σου πέσει στο νερό). Αυτομάτως, το κάδρο βρίσκει από μόνο του το τέλειο θέμα, ο αλγόριθμος δίνει την έγκρισή του πριν καν ανοιγοκλείσεις τα μάτια σου,  η εικόνα είναι έτοιμη για ανέβασμα!

Δεν θα σου πω πώς να φτάσεις οδικός, ούτε πόσο όμορφοι είναι οι καταρράκτες,  (Αυτά τα έχει ήδη λύσει το ίντερνετ. Αφορά δύο καταρράκτες: ο μεγάλος  πίσω από το εντυπωσιακό πέτρινο τοξοτό γεφύρι, και ο "μικρός του αδερφός" αμέσως μετά)  αλλά θα σας μιλήσω για το πεζοπορικό μονοπάτι στο δάσος που οδηγεί σε αυτούς, και για την... ας πούμε, αποκαλυπτική προσωπική μου εμπειρία.

Στον πεζοπορικό χάρτη έχω σημειώσει το σημείο εκκίνησης και βασικές οδηγίες που πρέπει να προσέξετε.

Το Ζεν (Πριν την Καταιγίδα)

Η είσοδος στο δάσος με τις οξιές είναι σκέτη μαγεία. Τα φυλλώματα κρύβουν κυριολεκτικά τον ουρανό, το πράσινο έχει καταπιεί ακόμα και τους μικρούς βράχους, και το σκηνικό δίνει αμέσως μια αίσθηση του απόκοσμου. Επικρατεί μόνο ο ήχος της φύσης: τα πουλιά και η ένταση των νερών του ποταμού.

Ενδιάμεσα υπάρχουν αρκετά ρυάκια που κατεβαίνουν από το βουνό και σχηματίζουν μικρούς καταρράκτες. Είναι τα ιδανικά σημεία για στάση (βλ. χάρτη) και λειτουργούν σαν ένα μικρό "teaser" για το τι αναμένεται στη συνέχεια του μονοπατιού.

Μετά από περίπου 1 ώρα χαλαρής πεζοπορίας σε ένα εύκολο μονοπάτι, χωρίς σχεδόν καθόλου ανηφορικές κλίσεις, ετοιμάζεσαι ψυχολογικά για την απόλυτη οπτικοακουστική εμπειρία.

Η εισβολή της τεχνολογίας.

Και κάπου εδώ, το όνειρο συναντά τη σύγχρονη πραγματικότητα. Αρχικά, αν είσαι λάτρης της φασαρίας, βαριέσαι τα "ζεν" κελαηδίσματα και άρχισες ήδη να ξενερώνεις με τόση φύση, σου έχω καλά νέα: ήρθε η στιγμή που τα πάντα αλλάζουν!

Εδώ όμως μπαίνει η δική μου εμπειρία που δεν λατρεύω τη φασαρία. Καθώς, λοιπόν, πλησίαζα τους καταρράκτες και βρισκόμουν στο πάνω μέρος του μονοπατιού, ο εντυπωσιακός ήχος του νερού άρχισε να αναμειγνύεται με ένα λιγότερο... βουκολικό soundtrack. Μηχανές μεγάλου κυβισμού (αναμμένες, γιατί προφανώς δεν πρέπει να κρυώνουν), φωνές, αυτοκίνητα σαν και "χοροπηδάνε" στον χωματόδρομο... και  όταν βρέθηκα πάνω από το γεφύρι, λες και μου το φύλαγαν:  ο ήχος ενός drone σφύριζε επιδεικτικά πάνω από το κεφάλι, σαν να μου λέει:
«ΟΚ ρε φίλε, αρκετά έκατσες, φύγε από εκεί, μου χαλάς το πλάνο...».

Είναι εντυπωσιακό πώς όλος αυτός ο μηχανικός θόρυβος κατάφερε σχεδόν να κυριεύσει (στα δικά μου αυτιά) τον βρυχηθμό του καταρράκτη. Αν αγαπάς την ηρεμία και θέλεις να έχεις μια πραγματική σύνδεση με τη φύση, η μόνη λύση είναι να επισκεφτείς το μέρος καθημερινή (αν, φυσικά, είναι εφικτό).

Ως απρόσκλητος επισκέπτης.

Δεν έκατσα πολλή ώρα πάνω στο γεφύρι. Τον ελάχιστο χρόνο που έμεινα, παρατηρούσα τον χειριστή του drone αλλά και κάτι άλλους επίδοξους σκηνοθέτες να με κοιτάνε περίεργα. Κάποιοι αναγκάστηκαν να κατεβάσουν τα κινητά τους και να περιμένουν μέχρι να αποχωρήσω. Ομολογώ ότι η παρουσία μου δημιουργούσε ένα μικρό πρόβλημα στη σύνθεση τους. Και πιθανότατα είχαν δίκιο!

Έκατσα λίγο, τράβηξα τις φωτογραφίες που βλέπετε και φεύγοντας έριξα μια ματιά προς τα κάτω. Όλοι είχαν σηκωμένο ένα κινητό με στόχο τους καταρράκτες. Κάποιοι το κατέβασαν ξανά μόνο όταν γύρισαν την πλάτη τους για να φύγουν, σαν να απενεργοποιήθηκαν.

Μπήκα στο “απόκοσμο” πεζοπορικό μονοπάτι. Στους ήχους της φύσης. Εκεί όπου δεν χρειάζεται να αποδείξεις τίποτα σε κανέναν, ούτε καν στον εαυτό σου.  Γυρίσα στο σημείο όπου άφησα το αυτοκίνητο, με μια απορία κάποια στιγμή να τριγυρνάει στο μυαλό μου: Λέτε πλέον η φυσική ομορφιά και εμπειρία να πιστοποιείται μόνο αν τη δεις μέσα από μια οθόνη;

Να έχετε όλοι καλές και ασφαλείς διαδρομές!

 

 

Σημείωση

 * Την παραπάνω φωτογραφία την τράβηξα με τον τηλεφακό από το μονοπάτι αφού έφυγα από τους καταρράκτες. Αμέσως τη θέση μου έτυχε και την πήρε μια κοπέλα. 
Δεν ξέρω αν η παρουσίαση της πάνω στη γέφυρα δυσκόλεψε τις λήψεις των επισκεπτών, εμένα πάντως είναι μια από τις αγαπημένες μου δημιουργικές λήψεις.

Εβγαλα γρήγορα το φακό και εστίασα. (όσο προλάβαινα δηλαδή)
"Η φωτογραφία επικοινωνεί το μήνυμα της  έντασης του νερού, αλλά και η ανθρώπινη παρουσία προσθέτει μια διαφορετική αίσθηση στο κάδρο"

Τα συμπεράσματα, φυσικά δικά σας!